Wat als een wens je hele leven kan veranderen? Maar wel tegen een duistere prijs.
Obsession is door Jordy Gomes op 17 mei 2026 beoordeeld met een 8,5 / 10.
We zien steeds vaker dat mensen die groot zijn geworden op YouTube de overstap maken naar het witte doek, vooral binnen het horrorgenre. Denk aan de tweelingbroers Danny Philippou en Michael Philippou, die verraste met Talk to Me (2023). De grootste naam is misschien wel David F. Sandberg, die zijn korte film Lights Out in 2016 omtoverde tot een speelfilm. Dat succes opende de deuren voor onder meer Annabelle: Creation (2017) en de DC-superheldenfilm Shazam (2019). Op deze manier carrière maken blijkt dus zeker mogelijk.
Met Obsession kunnen we opnieuw een geslaagde YouTube-filmmaker aan dat rijtje toevoegen. Nieuwkomer Curry Baker en zijn vriend Cooper Tomlinson, die tevens ook een rol speelt in de film, laten hun dagen van sketchkomedies op het platform achter zich en leveren een origineel project af dat echt onder je huid kruipt. Het verhaal geeft slim commentaar op toxische relaties, egoïstische keuzes en de dominantie die mannen soms over vrouwen willen hebben.
‘Dankzij het sterke acteerwerk van Inde Navarrette is Obsession bijzonder efficiënt in zijn akeligheid.’
In Obsession speelt Michael Johnson de verlegen en onzekere Bear, die maar al te graag wil dat Nikki (Inde Navarrette) hem leuk vindt. Hij komt in het bezit van een magisch object dat één wens vervult, en die wens laat zich makkelijk raden. Het verhaal bouwt zorgvuldig op, waarbij het in eerste instantie lijkt alsof Bears droom werkelijkheid is geworden. Toch merk je al snel dat er iets niet klopt aan Nikki, die zich steeds vreemder begint te gedragen. De manier waarop de gebeurtenissen langzaam escaleren is bewonderenswaardig. De film kiest ervoor om constant spanning vast te houden in plaats van te vertrouwen op jumpscares of overdreven bloederige taferelen.
Het verhaal wordt vooral gedragen door Inde Navarrette als Nikki. Ze schakelt moeiteloos tussen overdreven verliefd en krankzinnig obsessief, en doet dat ontzettend geloofwaardig. Regisseur Curry Baker weet bovendien precies wat hij doet: Nikki blijft op bepaalde momenten verborgen in de schaduw, waardoor haar lieve woorden scherp contrasteren met het onprettige gevoel dat ze oproept. Obsession is wat dat betreft bijzonder efficiënt in zijn akeligheid. Sinds Naomi Scott in Smile 2 (2024) ben ik niet meer zo onder de indruk geweest van een vrouwelijke hoofdrol in een horrorfilm.
Obsession bewijst opnieuw hoeveel je kunt bereiken met beperkte middelen. De film toont een verknipte relatie tussen twee mensen en moet het vooral hebben van zijn verontrustende sfeer. Juist dit soort horrorfilms verdienen het om in de bioscoop gezien te worden. Hopelijk is dit pas het begin voor regisseur Curry Baker en volgen er meer van dit soort onverwachte pareltjes.
Nu in de bioscoop
