Tova (Sally Field) werkt als interieurverzorgster in het aquarium van het dorpje Sowell Bay, waar ze een bijzondere band heeft opgebouwd met de octopus Marcellus (Alfred Molina). Wanneer de doelloze jongeman Cameron (Lewis Pullman) haar na een val te hulp schiet, merkt alleen de octopus op dat de twee door meer verbonden zijn dan alleen hun werk.
Remarkably Bright Creatures is door Vince Christiaans op 17 mei 2026 beoordeeld met een 7 / 10.
Van alle dieren die op aarde ronddolen is de octopus wellicht het meest buitenaards uitziende exemplaar. De achtledige koppoters hebben hersenen in al hun tentakels, zijn in staat om zich door de kleinste kieren te drukken en veranderen moeiteloos van kleur en textuur. Geen wonder dus dat schrijvers en filmmakers deze slijmerige wezens steevast gebruiken als uitgangspunt voor het onpeilbare.
Remarkably Bright Creatures gooit het echter over een andere boeg. In deze vertelling beschikt de octopus Marcellus over een buitengewoon intens innerlijk leven, dat tot uitdrukking komt in zijn empathie voor de interieurverzorgster Tova. Acteur Alfred Molina verzorgt de stem van het weekdier, in een leuke knipoog naar zijn rol als schurk Doctor Octopus in de Spider-Man-films.
‘Een charmante film die misschien niet altijd even subtiel uit de hoek komt.’
Marcellus zorgt als verteller voor de nodige kleur, maar het verhaal draait voornamelijk om de personages van Sally Field en Lewis Pullman. Beiden spelen mensen die zich op een kruispunt in hun leven bevinden. Achter hen ligt een hoop verlies, terwijl de toekomst vooral veel onzekerheid met zich meebrengt. Zo probeert Tova het overlijden van haar familieleden te verwerken en moet Cameron uitvogelen hoe hij in contact komt met zijn afwezige vader na de dood van zijn moeder
Deze Netflix-film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Shelby Van Pelt (in Nederland verschenen onder de titel Buitengewoon Briljante Wezens) en biedt een prettige afwisseling tussen humor en drama. Beide elementen komen goed tot hun recht, omdat regisseur Olivia Newman de toon voortdurend in balans houdt. De film slaat nooit te ver door in de ene of de andere richting, waardoor het geheel niet te zwaar maar ook niet te luchtig aanvoelt.
Zoals te verwachten komt het verhaal uiteindelijk tot een onwaarschijnlijke conclusie, die zo uit een mindere aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden had kunnen komen. Maar aangezien het verhaal verteld wordt door een zelfbewuste octopus, is enig magisch realisme zeker toegestaan. Wat rest is een charmante film die misschien niet altijd even subtiel uit de hoek komt, maar dankzij het warme acteerwerk en de sympathieke nevenpersonages alsnog weet te bekoren.
Te zien op Netflix
