John ziet zijn leven instorten wanneer hij last krijgt van tics en ongecontroleerde uitspraken, hij heeft Gilles de la Tourette.
I Swear is door Rick Schuttinga op 22 maart 2026 beoordeeld met een 7,5 / 10.
John Davidson is in Schotland bekend als ambassadeur voor mensen met Gilles de la Tourette. In de jaren tachtig was de aandoening nog relatief onbekend en daar gaat de biopic I Swear voornamelijk over. Na meerdere documentaires kan John nu een film over zijn leven aan die lijst toevoegen. Hij probeert met zichzelf te leren leven terwijl hij steeds weer op onbegrip stuit vanuit zijn omgeving.
Uiteraard zorgen de tics en verbale uitspattingen voor grappige situaties (het weekend is ronduit hilarisch), die soms wel vervelend uitpakken voor John. Kirk Jones schrijft en regisseert deze onvervalste feel good-film met de standaard hoogte- en dieptepunten, maar uitgevoerd met een warm hart en een goed gevoel.
‘Een fijne film met een harde lach en een warm hart.’
Robert Aramayo draagt de film en weet John als een positieve en zachtaardige man te portretteren. Je hebt geen medelijden met hem, dat vraagt hij ook niet, je hebt wel met hem te doen als hij weer in een situatie belandt buiten zijn schuld om. Hohn's intenties zijn altijd goed maar hij wordt niet begrepen.
Tommy en Dottie zien John wel. Hoe naar het gezin is waarin hij opgroeit, zo liefdevol is zijn nieuwe thuis met bonusmoeder Dottie, iedereen kan op enig moment in het leven wel een Dot gebruiken.
I Swear gaat voor de ontknopingen nog even rap langs wat bijzonderheden, die wat aanvoelen als spectaculaire opvulling. De vrouw in de trein had niet gehoeven, het medische apparaat wordt er snel doorheen gefietst en ouder gemaakte personages zijn niet echt sterk gelukt. Maar het maakt niet uit, want I Swear is een fijne film met een harde lach en een warm hart.
